ความสุขคืออะไร

      ความสุขที่แท้จริง คืออะไร คือ ความรวย ความมั่งมีศรีสุข การมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นหรือเปล่า ความสุขของคนเรานั้น แตกต่างกันไป  อยู่ที่ว่าความสุขนั้นมันจะดีหรือไม่ดี

    ในหมู่บ้านหมู่บ้านหนึ่งเป็นหมู่บ้านที่มีแต่ความวุ่นวายและไม่ค่อยจะสงบเท่าไร หมู่บ้านนี้ก็มีสมาชิกเหมือนหมู่บ้านปกติ มีกำนันมีผู้ใหญ่บ้านและก็ลูกบ้าน แต่ในหมู่บ้านนี้มี ผู้ใหญ่บ้านที่ไม่ค่อยมีความยุติธรรมเท่าไร เวลาใครมีเรื่องมีราวมาใครยัดเงินผู้ใหญ่บ้านได้มากกว่าผู้ใหญ่บ้านก็จะให้ผู้นั้นถูกเสมอ ผู้ใหญ่บ้านมีลูกสาวอยู่1คน ชื่อว่าสวย สวยเป็นหญิงงาม มีนิสัยดี เป็นคนที่มีจิตใจดีงามมากไม่เคยดูหมิ่นใคร นิสัยแตกต่างจากพ่อของเธอมาก ซึ่ง ใครๆก็ต่างหมายปองรวมถึง เปรม ซึ่งเป็นลูกชายของกำนันด้วย ผู้ใหญ่บ้านจึงบอกกับสวยเสอมว่าถ้าเจ้าโตขึ้นข้าจะให้แต่งงานกับเปรม สวยซึ่งอยู่ในขอบเขตของพ่อตลอดแม้แต่ข้างนอกบ้านยังไม่คิดจะออกไปเลย วันหนึ่งที่พ่อไม่อยู่บ้าน สวยอยากรู้ว่าข้างนอกบ้านของเธอนั้นจะสวยงามแค่ใหน สวยจึงเปิดประตูบ้านออกไปดู แล้วเดินก้าวขาออกไปนอกบ้าน ทันใดนั้นสวยก็เห็น พ่อของเขากำลังลุมกระทืบชาวบ้านอยู่ ทันใดนั้นพ่อของสวย ก็ควักปืนออกมา ยิงชาวบ้านที่ไม่ได้จ่ายค่าคุมคองอย่างโหดร้ายทารุน สวยก๊ตกใจร้องออกมาว่าอย่า!!ด้วยความที่สวยเป็นเด็กที่ไม่รู้ว่าโลกภายนอกของพ่อตัวเองเป็นอย่างไรได้แต่ยืน ช๊อก ผวาและหน้านิ่งไป พ่อของสวยก็ได้หันมาพบว่าสวยกำลัง ยืนมองพ่อตัวเองค่าผู้อื่นอย่างไร้ปราณี พอกำนันเห็นสวยยืนมองอยู่กำนันก็แทบไม่เชื่อตาตัวเองจึงรีบเข้าไปหาสวย แต่สวยได้แต่ผวาวพูดออกมาว่าอย่าๆๆๆ และ หลังจากนั่นสวยกลายเป็นเจ้าเหมือนคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เหมือนคนจำอะไรไม่ได้ วันๆได้แต่ผวาไปมาว่า อย่า อย่า อย่า การที่สวยเป็น อย่านี้ทำให้ผู้ใหญ่บ้านกลับมานั่งคิดว่า ความสุขที่เราทำไปมันถูกแล้วหรอมันดีแล้วหรอ เราทำให้ลูกสาวของเราตายทั้งเป็นเลยนะ แล้ววันรุ่นขึ้นผู้ใหญ่บ้านก็ได้กลับตัวเป็นคนดีไม่เคยทำความผิดอีกเลย แล้ว ในวันนี้หมู่บ้านนี้ได้อยู่กันอย่าง มีความสุข มีแต่กำนันที่ต้องนั้งทุกข์แล้วย้อนกลับไปคิดว่าเราไม่น่าทำพลาดไปอย่างวันนั้นเลย เราซึ่งเป็นคนทำให้ลูกของเราตายทั้งเป็น แล้วผู้ใหญ่บ้านก็จับมือลูกสาวของตัวเองที่ไม่รู้เรื่องอะไรมาแล้วพูดว่า ลูกพ่อขอโทษ.

     การที่เราทำอะไรไปนั้นเราควรคิดก่อนว่าสิ่งที่เราทำนั้นมันดีหรือไม่ดี เพราะว่าถ้าเราลงมือทำไปแล้วมันกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ ถ้าเราคิดซักนิดเราก็ไม่ต้องมานั่งสำนึกผิดเหมือน 

      ความสุขที่แท้จริง คืออะไร คือ ความรวย ความมั่งมีศรีสุข การมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นหรือเปล่า ความสุขของคนเรานั้น แตกต่างกันไป  อยู่ที่ว่าความสุขนั้นมันจะดีหรือไม่ดี

    ในหมู่บ้านหมู่บ้านหนึ่งเป็นหมู่บ้านที่มีแต่ความวุ่นวายและไม่ค่อยจะสงบเท่าไร หมู่บ้านนี้ก็มีสมาชิกเหมือนหมู่บ้านปกติ มีกำนันมีผู้ใหญ่บ้านและก็ลูกบ้าน แต่ในหมู่บ้านนี้มี ผู้ใหญ่บ้านที่ไม่ค่อยมีความยุติธรรมเท่าไร เวลาใครมีเรื่องมีราวมาใครยัดเงินผู้ใหญ่บ้านได้มากกว่าผู้ใหญ่บ้านก็จะให้ผู้นั้นถูกเสมอ ผู้ใหญ่บ้านมีลูกสาวอยู่1คน ชื่อว่าสวย สวยเป็นหญิงงาม มีนิสัยดี เป็นคนที่มีจิตใจดีงามมากไม่เคยดูหมิ่นใคร นิสัยแตกต่างจากพ่อของเธอมาก ซึ่ง ใครๆก็ต่างหมายปองรวมถึง เปรม ซึ่งเป็นลูกชายของกำนันด้วย ผู้ใหญ่บ้านจึงบอกกับสวยเสอมว่าถ้าเจ้าโตขึ้นข้าจะให้แต่งงานกับเปรม สวยซึ่งอยู่ในขอบเขตของพ่อตลอดแม้แต่ข้างนอกบ้านยังไม่คิดจะออกไปเลย วันหนึ่งที่พ่อไม่อยู่บ้าน สวยอยากรู้ว่าข้างนอกบ้านของเธอนั้นจะสวยงามแค่ใหน สวยจึงเปิดประตูบ้านออกไปดู แล้วเดินก้าวขาออกไปนอกบ้าน ทันใดนั้นสวยก็เห็น พ่อของเขากำลังลุมกระทืบชาวบ้านอยู่ ทันใดนั้นพ่อของสวย ก็ควักปืนออกมา ยิงชาวบ้านที่ไม่ได้จ่ายค่าคุมคองอย่างโหดร้ายทารุน สวยก๊ตกใจร้องออกมาว่าอย่า!!ด้วยความที่สวยเป็นเด็กที่ไม่รู้ว่าโลกภายนอกของพ่อตัวเองเป็นอย่างไรได้แต่ยืน ช๊อก ผวาและหน้านิ่งไป พ่อของสวยก็ได้หันมาพบว่าสวยกำลัง ยืนมองพ่อตัวเองค่าผู้อื่นอย่างไร้ปราณี พอกำนันเห็นสวยยืนมองอยู่กำนันก็แทบไม่เชื่อตาตัวเองจึงรีบเข้าไปหาสวย แต่สวยได้แต่ผวาวพูดออกมาว่าอย่าๆๆๆ และ หลังจากนั่นสวยกลายเป็นเจ้าเหมือนคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เหมือนคนจำอะไรไม่ได้ วันๆได้แต่ผวาไปมาว่า อย่า อย่า อย่า การที่สวยเป็น อย่านี้ทำให้ผู้ใหญ่บ้านกลับมานั่งคิดว่า ความสุขที่เราทำไปมันถูกแล้วหรอมันดีแล้วหรอ เราทำให้ลูกสาวของเราตายทั้งเป็นเลยนะ แล้ววันรุ่นขึ้นผู้ใหญ่บ้านก็ได้กลับตัวเป็นคนดีไม่เคยทำความผิดอีกเลย แล้ว ในวันนี้หมู่บ้านนี้ได้อยู่กันอย่าง มีความสุข มีแต่กำนันที่ต้องนั้งทุกข์แล้วย้อนกลับไปคิดว่าเราไม่น่าทำพลาดไปอย่างวันนั้นเลย เราซึ่งเป็นคนทำให้ลูกของเราตายทั้งเป็น แล้วผู้ใหญ่บ้านก็จับมือลูกสาวของตัวเองที่ไม่รู้เรื่องอะไรมาแล้วพูดว่า ลูกพ่อขอโทษ.

     การที่เราทำอะไรไปนั้นเราควรคิดก่อนว่าสิ่งที่เราทำนั้นมันดีหรือไม่ดี เพราะว่าถ้าเราลงมือทำไปแล้วมันกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ ถ้าเราคิดซักนิดเราก็ไม่ต้องมานั่งสำนึกผิดเหมือน

ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s